Niebieska Godzina

1. Happy Pills - I Know
2. Happy Pills - Popsong
3. Raz Dwa Trzy - Ballada Starych Kochanków
4. Raz Dwa Trzy - Jutro Możemy Być Szczęśliwi
5. Raz Dwa Trzy - W Wielkim Mieście
6. Raz Dwa Trzy - Sufit
7. Pixies - Gigantic
8. Pixies - Allison

„Nazywamy się Happy Pills i gramy piosenki” – tymi słowami gitarzysta Krzysztof Kochanowski rozpoczął koncert reaktywowanej po blisko 6 latach od rozpadu grupy Happy Pills w chorzowskim klubie Szuflada 15.

Swego czasu była to jedna z najbardziej znanych w Polsce kapel grających w nurcie rocka alternatywnego. 4 wydane albumy i parę przebojowych piosenek sprawiło, iż było o nich głośno nie tylko w Polsce, ale także i w USA, gdzie ostatnie z ich wydawnictw „Smile” było nawet dystrybuowane. No i wtedy, kiedy wydawało się, że sukces komercyjny jest na wyciągnięciu dłoni grupa rozpadła się.

Teraz wracają w nowym składzie. Za mikrofonem zamiast Agi Morawskiej stanęła znana z poznańskiej sceny alternatywnej Natalia Fiedorczuk, której głos można usłyszeć również w Orchid oraz w jej solowym projekcie Nathalie and the Loners. Pozostały skład nie uległ większej zmianie i tworzą go: Mariusz Szypura (gitara), Krzysztof Kochanowski (gitara), Sławek Mizerkiewicz (gitara), Jacek Kąkolewski (bas) i Piotr Kończoł (perkusja).

Repertuar godzinnego występu w Chorzowie stanowiły nagrania z całej twórczości grupy. Nie mogło zatem zabraknąć takich „hitów”, jak: „I Know”, „Not OK.” czy „Johnny the Sweather”. Co ważne te piosenki w ogóle się nie zestarzały i nadal brzmią świetnie na żywo, czego byłem świadkiem czwartkowego wieczoru. Z mniej standardowych rzeczy można było także usłyszeć parę nagrań zespołu Pixies, dzięki któremu była możliwa w ogóle reaktywacja grupy, gdyż większość składu Happy Pills koncertuje także jako Dixies grając covery tamtego zespołu.

Wokal Natalii Fiedorczuk nadał grupie ostrzejszy charakter. Jest bardziej zadziorny i drapieżny, niż miało to miejsce za czasów Agi Morawskiej, a sama Natalia przypomina na scenie „wulkan energii”. Często jej nieszablonowe poruszanie się po scenie prowokowało fotoreporterów, których było wczoraj nie mało do wyciągania aparatów i pstrykania kolejnych zdjęć.

Przypuszczam, że z taką formą, jak w Chorzowie zespół szybko odzyska utraconą pozycję na polskiej scenie alternatywnej i nie będzie miał żadnego problemu z pozyskaniem nowych fanów czego im życzę. Ponoć premiera nowego materiału już jesienią, a do tego czasu nie pozostaje im nic innego jak odbudowywać swoją dobrą markę grając koncerty zarówno w tak kameralnych miejscach, jak chorzowski klub Szuflada 15, czy w znacznie większych salach.

Relacja i zdjęcia: Sławomir Kruk

1. Raz Dwa Trzy - Jutro możemy być szczęśliwi
2. Raz Dwa Trzy - Trudno nie wierzyć w nic
3. Pan Trup - Intro
4. Pan Trup - Gotuje mi się serce
5. Czesław Śpiewa / Tesco Value - The Tournus
6. Negatyw - Lubię was
7. L.Stadt - Gore
8. Patricia Barber - Easy to Love
9. Happy Pills - Not Ok
10. Happy Pills - So Happy
11. Pan Trup - Uczuć edycja zamknięta
12. Czesław Śpiewa - Kradzież Cukierka

„Zapraszamy wszystkich na dwie godziny z heavy metalem” – w ten sposób Fisz zapowiedział koncert w Art Cafe Muza w Sosnowcu, który był jednym z cyklu koncertów promujących najnowszą płytę Fisza Emade – „Heavy Metal”, która z metalem w sensie treści raczej niewiele ma wspólnego. Ja bym dodał: dwie godziny z muzyczną jakością.

Panowie Waglewscy są w formie. Ubrani w eleganckie garnitury, z krawatami – jak przystało na dość snobistyczny klub – prezentowali się na scenie bardzo elegancko. Trochę zabawne wrażenie robiły w tym kontekście buty sportowe Fisza i nieodłączna czapka z daszkiem, choć ten facet nawet jakby pidżamę włożył – wyglądał by dobrze i nikomu by to nie przeszkadzało.

Art Cafe Muza w Sosnowcu jest specyficznym miejscem – z ogromną, bardzo przestrzenną halą koncertową, w której scena leży na podwyższeniu, perkusja ma dodatkowe podwyższenie, a sufit sięga kilkudziesięciu metrów. Dodatkowo, jest dość chłodno, co sprawia wrażenie, jakbyśmy mieli do czynienia bardziej z jakąś bazyliką, niż z klubem muzycznym. Ale kogo to obchodzi, kiedy na scenie grają Fisz i Emade!

Fisz powiedział prawdę – usłyszeliśmy cały „Heavy Metal”, nie uprzedził jednak nikogo, że zagrają również kawałki z „Piątek 13”. Wiedziałem jedno: będziemy mieli do czynienia z jakością w czystej postaci. To jest jeden z tych koncertów, w których muzyka na żywo o mile przebija płytę. Utwory zostały zagrane w sposób perfekcyjny. Żadnych przypadkowych dźwięków, żadnych przesterów, wszystko wypośrodkowane i podane w odpowiedniej proporcji. Wokal Fisza unosił się w powietrzu jak zapach świeżej pomarańczy, grający na klawiszach, młody jeszcze Mariusz Obijalski robił przy nich co mógł, dając kilka prawdziwie popisowych „solówek”; basista Piotr Gajewski cały czas spokojnie kręcił się z gitarą to w prawo to w lewo, gitarzysta Michał Sobolewski od czasu do czasu odlatywał odurzony elektryczną gitarą, natomiast niewidoczny przez większość koncertu (ogromne ilości dymu na scenie) Emade błyszczał, jak zawsze zresztą na perkusji.

Koncert trwał – zgodnie z zapowiedzią dokładnie dwie godziny, wliczając dość długi bis, wywołany przeraźliwym krzykiem przez publiczność. Jednym z najbardziej udanych momentów był wspólnie odśpiewany motyw refrenowy „Jesteście Gotowi?” z płyty „Piątek 13”. Kiedy Fisz zapytał „Powiedzcie ludzie jesteście gotowi?”, wszyscy byli zgodni: „Tak  -  tak,  jesteśmy gotowi…!” – odpowiedzieli ludzie.

Przyznam, nie jestem fanem czystego hip hopu. Projekt Fisz Emade łamie muzyczne stereotypy, gatunkowe szufladki. Jestem szczęśliwy z faktu, że są u nas artyści, którzy ze stylów zarezerwowanych długo jedynie dla miejskich blokowisk – stworzyli coś zmierzającego w treści i przekazie nieco dalej,  poza tematy społecznej frustracji i odrzucenia, muzycznie wkraczając w rejony nie mające z hip hopem nic wspólnego. Tak oprawiony hip hop słuchać mogę, słuchać chcę i słuchać będę.

relacja i zdjęcia: Marcin Bareła

„This is a pop song, and I,m gonna sell it to someone… Tantiemy, Zaiksy – come to me baby” – zapowiedział Czesław Mozil, znany szerzej jako Czesław Śpiewa, urodzony w Polsce a wychowany w Danii - skąd po jakimś czasie wrócił - kompozytor, wokalista, poeta, wszechstronny muzyk, prześmiewca – wybierzcie sobie co chcecie, albo nie wybierajcie, bo Mozil robi wszystko po trochu i wszystko całkiem nieźle mu wychodzi.

Klub Straszny Dwór w Katowicach, to obiekt niestandardowy – nie tylko dlatego, że to typowe miejsce spotkań braci studenckiej, ale chyba głównie przez to, że zwyczajowo odbywają się tam imprezy typu „obciach party”; wszelkie „rockoteki”, czy typowe imprezy zamknięte, jak zwykłe urodziny. Nie muszę chyba dodawać, że atmosfera przy okazji większych wydarzeń jest niezwykle gorąca.

Tak było i tym razem, za sprawą gwiazdy Przeglądu Amatorskich Zespołów FAZA 2009 – Czesława Śpiewa. Po występach młodych, dopiero przecierających muzyczne szlaki kapel, wśród których jury wyłoniło najlepszą z nich – reprezentujący Tarnowskie Góry, reagge’owy zespół OREGANO (swoją drogą jak najbardziej zasłużenie) – przyszedł czas na danie główne wieczoru. Co bardziej niecierpliwi studenci zaczęli krzyczeć: „k…a mać, ile mamy stać!!” Od tej chwili mogło być już tylko lepiej.

Czesław wyszedł dobrze po 23.00, przyjęty bardzo entuzjastycznie przez tłum młodych ludzi, niezależnie od preferencji muzycznych. Krótka próba mikrofonu i zaczął się… właśnie: kabaret, koncert, szoł? Dobrze, powiedzmy że operowo-poetyckie muzyczne przedstawienie z dużym przymrużeniem oka.

Czesław Mozil jest artystą jedynym w swoim rodzaju, śmiem twierdzić wręcz, że jedynym w rodzaju muzycznym w Polsce. Zaryzykuję tezę, że jego koncerty przyciągają masę ludzi głównie ze względu na osobowość muzyka. Nie chcę nic odjąć od waloru samej muzyki, którą tworzy, ale umiejętności komediowe, swoista swada, luz i duże wyczucie oczekiwań publiczności Czesław połączył perfekcyjnie.

W Strasznym Dworze dostaliśmy to, co powinien mieć najlepszy koncert: jakość muzycznego wykonania połączona z nutą szaleństwa i zabawy. Muzycy w składzie Mozil (melodia, keyboard), Karen Duelund (saksofon, altówka, klarnet, flet) i Martin Bennebo (keyboard, akordeon), nawet jeśli po drodze wspomogli się nieco różnymi napojami – pokazali, jak należy się profesjonalnie bawić muzyką. Czesław zmieniał teksty piosenek, między piosenkami rzucał hasłami w stylu: „jak się chłopaki tam czujecie w tym ścisku?”; blondwłosa Karen co chwila zmieniała instrumenty, wśród których były ipod i łyżka,  a Martinowi co jakiś czas odbijało – potrafił w czasie utworu wrzasnąć coś, co nie brzmiało zbyt logicznie i sensownie.

W czym tkwi sukces Czesława Śpiewa? W jego muzyce, wydawało by się – niemodnej, staropolskiej – a jednak łapiącej za umysł i serce; w jego pomyśle na muzykę, pomyśle na piosenkę rockową z użyciem akordeonu; w jego magicznej umiejętności nawiązywania kontaktu z publicznością, poczuciu humoru. Ale chyba przede wszystkim sukces Czesława to fakt, że pozostał normalnym, ciepłym człowiekiem, z którym i piwa można się gdzieś na ławce napić.

Relacja i zdjęcia: Marcin Bareła